Ustawy rasowe thumb|upright=1.8|Schemat przedstawia pseudonaukowy podział rasowy, stanowiący podstawę rasowej polityki nazistowskich Niemiec. Tylko osoby posiadające czworo dziadków Niemców (cztery białe okręgi – pierwsza tabelka od lewej) były uznawane za „pełnokrwistych” Niemców. Obywatele niemieccy mający w swoim drzewie genealogicznym trzech lub czterech żydowskich przodków (czwarta i piąta kolumna od lewej) byli uznawani według ustaw norymberskich za Żydów. Środkowa kolumna przedstawia podział mischlingów, w zależności od liczby żydowskich przodków. Wszyscy żydowscy dziadkowie byli automatycznie definiowani jako członkowie żydowskiej wspólnoty religijnej (bez względu na to, w jakim stopniu w rzeczywistości identyfikowali się z tą grupą) 30 stycznia 1933 miał miejsce początek masowego usuwania Żydów z urzędów. Za osobami zasłużonymi dla Niemiec wstawił się Paul von Hindenburg, który 4 kwietnia 1933 wystosował prośbę do Kanclerza Rzeszy Adolfa Hitlera o wyłączenie spod wprowadzanej ustawy mężczyzn pochodzenia żydowskiego, którzy odnieśli rany podczas lub walczyli na frontach I wojny światowej, synów osób, które poległy w obronie kraju oraz ojców, których synowie polegli w walce.