W 1938 został radcą legislacyjnym niemieckiego MSZ.
W nocy z 14 na 15 marca 1939 uczestniczył w rozmowach pomiędzy Hitlerem a prezydentem Czech Emilem Háchą zakończonych zmuszeniem drogą szantażu Háchy do podpisania dokumentu aceptującego inkorporację Czech i Moraw do Niemiec bez zgody parlamentu Czech.
Od 1940 ambasador bez teki i zastępca ministra spraw zagranicznych Rzeszy przy Kwaterze Głównej Wodza FHQ, gdzie ze względu na swoje cechy charakteru i maniery, był mile widzianym przez wszystkich gościem i wielokrotnie wypełniał delikatne misje, których celem było łagodzenie konfliktów pomiędzy bliskimi współpracownikami Hitlera. Do ostatnich dni w bezpośrednim otoczeniu Hitlera.
Podczas zorganizowanych ucieczek z bunkra Hitlera w Berlinie nocą z 1 na 2 maja 1945 został przydzielony do tzw. 1. grupy uciekinierów pod dowództwem Wilhelma Mohnkego. 2 maja na oczach dra Ernsta-Günthera Schencka zastrzelił się z pistoletu, w chwili gdy do piwnicy w której schronił się wraz z uciekinierami swojej grupy wkroczyli żołnierze sowieccy.