Pierwsza wojna dorszowa U podstaw tego konfliktu leżało zmniejszanie się ławic ryb na skutek nadmiernych połowów. Islandczycy wybrali więc najprostsze rozwiązanie, czyli wyparcie kutrów innych państw, tak by dozwolone kwoty połowowe przypadły wyłącznie miejscowym rybakom. Po uchwaleniu nowego prawa, po raz pierwszy Islandia poszerzyła swoją strefę wyłącznych połowów 1 września 1958 roku. Strefa wzrosła z 4 mil morskich do 12 mil od wybrzeża Islandii. Brytyjczycy nie uznali tej zmiany i odpowiedzieli, że ich kutry będą łowić pod osłoną okrętów Royal Navy, co uczynili w trzech obszarach. Islandzka Straż Przybrzeżna próbowała je przegonić i przy użyciu długich lin cumowniczych przeciąć sieci z brytyjskich łodzi; statki z obu stron odniosły uszkodzenia w wyniku ataków taranujących.
11 marca 1961 roku zawarto porozumienie, które ustaliło granicę 12 mil morskich jako wyłączną strefę połowów Islandii, lecz Wielka Brytania otrzymała prawa połowowe w wyznaczonych strefach i w określonych porach roku w zewnętrznych 6 milach morskich tej strefy na trzy lata.