thumb|Tadeusz Romer, Władysław Sikorski, Władysław Anders i Tadeusz Klimecki podczas podróży inspekcyjnej Naczelnego Wodza na Bliskim Wschodzie 1943. thumb|Grób Tadeusza Klimeckiego na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Tadeusz Apolinary Ludwik KlimeckiW 1935 dokonano zmiany imienia z Tadeusz Apolinary na Tadeusz Apolinary Ludwik. (ur. 23 listopada 1895 w Tarnowie, zm. 4 lipca 1943 w Gibraltarze) – polski oficer, prawnik i działacz niepodległościowy, generał brygady Wojska Polskiego, uczestnik trzech wojen, w latach 1940–1943 szef Sztabu Naczelnego Wodza.
Życiorys Urodził się 23 listopada 1895 w Tarnowie jako syn Józefa i Ludwiki z domu Regiec. W 1914 ukończył C. K. Gimnazjum w Jaśle. Działał w organizacjach niepodległościowych.
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu wcielony do cesarskiej i królewskiej armii, skierowany do szkoły oficerskiej, a po jej ukończeniu jako dowódca plutonu wysłany na front włoski. W 1915 mianowany chorążym, następnie awansowany na stopień podporucznika rezerwy piechoty z dniem 1 sierpnia 1916. Został dowódcą kompanii, był trzykrotnie ranny na froncie włoskim. Około 1917–1918 był żołnierzem rezerwy 57 pułku piechoty. Od 1917 do 1920 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.