„Nieśmiertelna” partia jest przykładem stylu gry, jaki dominował w XIX wieku, kiedy to szybkie rozwijanie figur i atak uważane były za najefektywniejszą drogę do wygranej. Ofiarowywano wówczas wiele gambitów i kontrgambitów (których nieprzyjęcie uważano za niedżentelmeńskie), a przewagą materialną często gardzono. Te rozgrywki, w których było wiele gwałtownych ataków i kontrataków, są warte analizy, mimo że niektórych ruchów nie można uznawać za najlepsze (według dzisiejszych standardów).
W tej partii Anderssen wygrywa mimo straty gońca w ruchu 11, obu wież po 18 ruchu oraz hetmana w 22. Poświęcił obie wieże, by pokazać, że dwie aktywne figury są warte więcej niż tuzin śpiących w domu. Identyczne podejście zademonstrował w partii „wiecznozielonej”.
Przebieg partii Białe: Adolf Anderssen – Czarne: Lionel Kieseritzky – Otwarcie: gambit królewski (C33) 1. e4 e5 2. f4 Gambit królewski: Anderssen poświęca piona w zamian za możliwość szybszego rozwoju pozycyjnego. To otwarcie było bardzo popularne w XIX wieku, obecnie jednak straciło na popularności, gdyż czarne są w stanie odrobić straty pozycyjne, co pozostawia białe ze stratą piona. 2. ... e:f4 Kieseritzky przyjmuje gambit. 3.