Depositum (łac.: „przechowanie”) kontrakt przechowania – w prawie rzymskim – kontrakt realny, dwustronnie zobowiązujący niezupełny, zawierany poprzez wręczenie przez deponenta (przechowującego) rzeczy ruchomej oznaczonej indywidualnie depozytariuszowi (przechowawcy) w celu jej bezpłatnego przechowania, z obowiązkiem zwrotu na każde żądanie deponenta.
Rodowód depozytu Depozyt wywodził się z kontraktu powiernictwa, w którym w celu przechowania rzeczy przenoszono ich własność – poprzez mancypację lub in iure cessio – na przechowawcę. Taka konstrukcja stwarzała jednak pewne problemy: Przechowawca stawał się właścicielem przechowywanej rzeczy i mógł ją skutecznie sprzedać osobie trzeciej, uniemożliwiając przechowującemu jej odzyskanie. Powiernictwo wymagało dla swej ważności, bardzo sformalizowanych czynności prawnych oraz obecności urzędnika bądź świadków, na czym niekoniecznie mogło zależeć stronom. Deponent musiał być właścicielem rzeczy oddawanej na przechowanie, co wykluczało możliwość oddania rzeczy będącej tylko w posiadaniu czy też, na której deponent miał inne niż własność władztwo oraz wykluczało możliwość oddawanie rzeczy na przechowanie przez osoby alieni iuris.
Depozyt był już tych wad pozbawiony.