W praktyce oznacza to raczej prezentowanie dochodów i wydatków organom przedstawicielskim, różnym ciałom i organizacjom społecznym. Zasada realności – postuluje maksymalną precyzję w planowaniu dochodów i wydatków budżetowych. Zasada szczegółowości – oznacza, że w budżecie muszą być zawarte cele szczegółowe, konkretne, a nie określone w sposób ogólny. Zasada równowagi – jest to dążenie do tego, aby dochody były równe wydatkom, co w praktyce nie jest jednak nigdy osiągane (zawsze występuje nadwyżka lub deficyt budżetowy), a w każdym wypadku idealne zrównoważenie dochodów i wydatków jest stanem wyjątkowym; poprzestaje się tu więc na postulacie, że nadwyżka budżetowa wypracowana podczas okresu wysokiej koniunktury powinna służyć pokryciu deficytu podczas recesji. Zasada ta jest nazywana złotą zasadą budżetową. Zasada jasności (przejrzystości) – polega na takiej konstrukcji budżetu i na takim ujęciu dochodów i wydatków, który umożliwia prawidłowe planowanie i łatwość oceny przez parlament i opinię publiczną. Służy temu klasyfikacja dochodów i wydatków (działy, paragrafy). Zasady charakterystyczne dla zarządzania finansami przedsiębiorstwa – przy konstruowaniu budżetu należy dążyć do oszczędności, efektywności, elastyczności itp. Zasada jednostronnej dyrektywności budżetu – budżet jest wiążący tylko po stronie wydatków.