Traktując prądem nogi żab, nie tylko potwierdził obserwacje Alessandra Volty, który uszeregował metale w tzw. szereg Volty, ale także wykazał identyczną zależność metali w powinowactwie do tlenu. W eksperymentach z rtęcią zauważył oddziaływanie prądu na ten metal w u-kształtnej kapilarze po przyłożeniu napięcia, co było wstępem do dużo późniejszych badań nad elektrokapilarnością.
Prowadząc badania nad prądem, eksperymentował na sobie, przykładając sobie elektrody stosu Volty do oczu, uszu, języka, nosa, rąk i innych narządów, sprawdzając ich wytrzymałość na ból oraz obserwując wpływ prądu na odbierane bodźce. W konsekwencji wszystkich swoich eksperymentów postulował, że zjawiska elektrochemiczne zachodzą w organizmach żywych nieustannie.
Zainspirowany odkryciem promieniowania podczerwonego przez Williama Herschela, zaczął poszukiwać nieznanego rodzaju promieniowania po przeciwnej stronie spektrum światła. 22 lutego 1801 r. w Jenie odkrył, że chlorek srebra, który rozkłada się pod wpływem światła, najszybciej ulega rozpadowi pod wpływem niewidzialnego promieniowania pojawiającego się przy rozproszeniu światła poza światłem fioletowym.