Stąd interpretacje staroheglowskie skłaniały ku akceptacji procesu dziejowego i istniejących instytucji, a interpretacje młodoheglowskie ku ich krytyce i podważaniu.
Heglizm poza Niemcami thumb|August Cieszkowski (grafika Maksymiliana Fajansa) Filozofia Hegla spotkała się z szerokim odbiorem również poza krajami niemieckojęzycznymi. Znalazła tam kontynuatorów w odrębnych odłamach heglizmu.
W myśl Hegla stała się podstawą brytyjskiego idealizmu połowy XIX w. i początku XX w. Heglizm został wprowadzony do Anglii przez Samuela Taylora Coleridge’a, i . Jako brytyjski idealizm rozwinęli go Francis Herbert Bradley, Bernard Bosanqued, , John McTaggart, czy .
W połowy XIX w. powstał heglizm neapolitański, który był kierunkiem ideowym złożonym, zawierającym sprzeczne tendencje. Prawemu skrzydłu heglistów neapolitańskich przewodził Augusto Vera. Do lewego skrzydła należeli: , Francesco De Sanctis, i in. Następnie zaś heglizm stał się inspiracją dla połowy XIX w. i początku XX w., którego reprezentantami byli Benedetto Croce i Giovanni Gentile.