Część z tych autorów w późniejszym okresie współtworzyła inne nurty heglizmu.
Prawica i lewica heglowska thumb|Ludwig Feuerbach (grafika Augusta Wegera) W drugiej połowie lat 30. XIX w. doszło do wytworzenia się w 3 nurtów heglizmu. centrum heglowskie – zalicza się do niego Eduarda Zellera czy ; prawica heglowska (staroheglizm) – zalicza się do niej np. , , . Lewica heglowska () – zalicza się do niej m.in. Davida Friedricha Straußa, Ludwiga Feuerbacha, Bruno Bauera, , Karla Marxa, Friedricha Engelsa, a także bardziej umiarkowanych liberalnych heglistów, np. Karla Ludwiga Micheleta.
Kwestią, która wywołała ten podział była dyskusja wokół książki Davida Friedricha Straußa Das Leben Jesu. Kritisch bearbeitet (t. 1:1835, t. 2: 1836), prezentującej Biblię Ewangelię jako zbiór mitów. Dyskusja wokół tej książki dotyczyła kwestii religii (głównie chrześcijaństwa), interpretacji Hegla (w dużej mierze jego pojęcia Absolutu) i społecznych konsekwencji tej filozofii. Prawica heglowska stała na stanowisku chrześcijańskim i konserwatywnym, utożsamiając Absolut Hegla z Bogiem i podkreślając rolę silnego państwa. Przez pewien czas heglizm był półoficjalną doktryną Prus. Odwoływali się do niej apologeci tego państwa.