W 1961 John Ostrom opisał trzeci gatunek P. cyrtocristatus. Skamieniałości pochodziły z Nowego Meksyku. Zaliczył go do rodziny hadrozaurów i podrodziny lambeozaurynów.

Pod koniec XX wieku parazaurolofa określano najbardziej „ukochanym” i najszerzej przedstawianym hadrozaurem.

Kolejne skamieniałości znaleziono nad wyznaczającą fragment rosyjsko-chińskiej granicy rzeką Amur, po stronie chińskiej, gdzie pozostałości kaczodziobych znajdywano już wcześniej, ale zaliczano do rodzajów zaurolof i Trachodon. Publikacja opisująca nowy rodzaj ukazała się w 2000 piórem badaczy o nazwiskach Godefroit, Zan i Jin. Ukuli oni nazwę rodzajową odkrytego nad rzeką dinozaura od Charona, przewoźnika dusz przez piekielną rzekę Styks w mitologii greckiej. Godefroit i współpracownicy opisali charonozaura jako najbliższego jak dotąd krewnego parazaurolofa. Odtąd w publikacjach pojawia się klad łączący parazaurolofa z charonozaurem.

W 2009 opisano znalezione w Pirenejach w Hiszpanii szczątki, którym nadano nazwę rodzajową Arenysaurus. Uznano je za należące do bazalnego Lambeosaurinae.