Grzbiet Śródatlantycki jest poprzecinany kilkudziesięcioma poprzecznymi rozłamami – uskokami transformacyjnymi, które powodują przesunięcie doliny ryftowej na kilkadziesiąt lub kilkaset km. Uskok transformacyjny Romanche spowodował przerwanie ciągłości Grzbietu i rozsunięcie obu części na odległość 300 km.
Odkrycie Po raz pierwszy odkrył w 1850 amerykański oceanograf Matthew Fontaine Maury. Później był badany przez ekspedycję HMS „Challengera” w 1872Hsü, Kenneth J. (1992) Challenger at Sea, Princeton, Princeton University Press, page 57.. Grupa naukowców uczestnicząca w wyprawie, pod kierownictwem Charlesa Wyvilla Thomsona natknęła się na rozległy masyw górski pośrodku oceanu, kiedy próbowała wytyczyć przyszłą lokalizację transatlantyckiego kabla telegraficznegoRedfern, R.; 2001: Origins, the Evolution of Continents, Oceans and Life, University of Oklahoma Press, , p. 26.. Istnienie podwodnego łańcucha górskiego zostało potwierdzone przez sonar w 1925Alexander Hellemans and Brian Bunch, 1989, Timeline of Science, Sidgwick and Jackson, London. a jego przedłużenie wokół Przylądka Dobrej Nadziei odkryte przez niemiecką ekspedycję Meteora (1925–1927).