Później wskutek germanizacji synów podupadł w tej roli.

Pałac został sprzedany Rzeszy w 1875, a następnie z uwagi na swoje położenie przy „trakcie królewskim Berlina”, adaptowany został w okresie od 1875 do 1878 według planów Georga Joachima Wilhelma Neumanna jako mieszkanie służbowe Kanclerza i jednocześnie Pałac Kanclerski.

W latach 1928–1930 zmieniono wystroje wnętrz według projektu architekta Eduarda Jobsta Siedlera.

W 1938, po wybudowaniu Nowej Kancelarii Rzeszy dla odróżnienia, był nazywany Starą Kancelarią Rzeszy.

Wnętrza W pałacu na parterze znajdowały się: Hall Wejściowy, Salon Przyjęć nazywany zwyczajowo „damskim” (niem. Damen Salon), Salon „Bismarcka” (niem. Bismarckzimmer) – jedyne pomieszczenie z kominkiem na parterze, później używany jako palarnia, Sala Jadalna (wraz z zapleczem: kuchnia, przygotowalnia itp.), Ogród Zimowy, Pomieszczenia administracyjne i techniczne. Na parterze również, w oknach prawego skrzydła wychodzących bezpośrednio na Wilhelmstraße pojawiał się zwyczajowo przed tłumem sam kanclerz.