Synagoga była kilka razy remontowana. W latach 20. XIX wieku zbudowano przy tylnej ścianie empirową, drewnianą emporę dla kobiet wspartą na dwóch kamiennych kanelowanych kolumnach, która była dostępna schodami z półpiętra. Z tego okresu pochodzą też inne drewniane elementy wyposażenia: drzwi do sali głównej i boazerie, a także krata oddzielająca babiniec od sali głównej, krata bimy, kraty w oknach i mosiężne żyrandole.
W latach 30. XIX wieku synagoga została przebudowana przez Andreasa Schrotha w stylu neogotyckim. Zmieniono krój okien, portal główny, a wewnątrz aron ha-kodesz.
W 1892 roku na wschodniej stronie zbudowano żelazne schody awaryjne na babiniec. Generalny remont miał miejsce w 1908 roku z okazji 60-lecia panowania cesarza Franciszka Józefa I. Wówczas zapewne wstawiono w okna witraże, a ściany wnętrza pokryto historyzującymi malowidłami. W latach 1935–1936 miał miejsce generalny remont pod kierunkiem architekta Arnošta Wiesnera. Ściany pomalowano na biało, a w dwóch miejscach odkryto i restaurowano barokowe polichromie.