Fonetyka i fonologia Zasób fonemów Przedstawione poniżej wartości fonetyczne są jedynie przybliżeniem i nie uwzględniają poszczególnych wariantów w obrębie jednego fonemu. spółgłoski: k, d, t, n, b, p, m, r, l, s, h, f – wymowa zbliżona do języka polskiego c – wymowa zbliżona do polskiego ć, jednak język jest odrobinę bardziej cofnięty w – wymawia się jako głoskę dwuwargową, bądź wargowo-zębową, w zależności od otoczenia y – wymawia się tak jak polskie j ñ – wymawia się tak jak polskie ń ŋ – w przybliżeniu odpowiada wymowie podkreślonej części słowa bank (tylko szybka wymowa) kh, th, ph, ch – spółgłoski z dodanym przydechem q – zwarcie krtaniowe samogłoski: krótkie – i, , u, e, o, a, , ə długie – aa, ee, uu, ii, , , , , əə, oo długie dyftongi – ae, ao, ei, iə, ə, ə, uə, ə, aə, ou krótkie dyftongi – oə, uə, eə Istotne jest to, że rozbicie dyftongów, jak również niektórych długich samogłosek na dwie części składowe nie zawsze da w efekcie dwie krótkie samogłoski, tak jak wynikałoby to z zapisu. ə ≠ ə + . Dość często spotyka się tu również iloczas.