Kolejnym procesem miało być wyodrębnienie się italoceltyckich dialektów (poświadczone na przełomie milenium) zachodnich peryferii. W pozostałych dialektach, zwanych dialektami centralnymi, uważanych za wzór języka praindoeuropejskiego, dokonała się rozbudowa odmiany czasowników. W starym systemie, występującym w językach anatolijskich, tocharskich i italoceltyckich, w odmianie strony czynnej występowały dwa rodzaje końcówek, a w odmianie strony bierno-zwrotnej – jedna końcówka. Zmiana polegała na analogicznym utworzeniu w odmianie strony bierno-zwrotnej dwóch form końcówek. Druga zmiana polegała na zmianie formy dopełniacza liczby pojedynczej rzeczowników o temacie zakończonym na -o.
Następnym krokiem miało być oderwanie się dialektów germańskich na północy (poświadczone na początku naszej ery) i dialektów helleńskich na południu indoeuropejskiego obszaru językowego (poświadczone w okresie antycznym). Spowodowało to dwie ważne zmiany w systemie głosowym. W hetyckim istniały trzy szeregi po trzy głoski: palatalne (k′, g′ i g′h), welarne nielabializowane (k, g i gh) oraz welarne labializowane (kw, gw i gwh). System ten uległ uproszczeniu na dwa sposoby.