na Uniwersytecie Lizbońskim, Uniwersytecie w Salamance, Uniwersytecie Harvarda, Uniwersytecie Bazylejskim i Uniwersytecie w Heidelbergu.
Od początku, wraz z Gustavo Gutiérrezem brał aktywny udział w kształtowaniu teologii wyzwolenia.
W 1984 roku rozpoczął się jego proces przed Kongregacją Nauki Wiary pod przewodnictwem księdza kardynała Josepha Ratzingera, późniejszego papieża Benedykta XVI. Główny zarzut dotyczył powiązań z teologią wyzwolenia, ukazanych w książce Kościół: charyzmat i władza. W rezultacie w 1985 roku został skazany na karę obsequious silence, co wiązało się z odsunięciem od wszelkiej działalności wydawniczej, oraz zakaz posługi kapłańskiej. Decyzja ta została uchylona w 1986.
W 1992 ogłosił, że rezygnuje z posługi duchownego Kościoła katolickiego i przechodzi do stanu laickiego. Powiedział: Zmieniam okopy, żeby kontynuować tę samą walkę. Po zrzuceniu habitu dalej prowadził swoją działalność jako teolog wyzwolenia, pisarz, profesor, doradca ruchów społecznych i mówca na wielu konferencjach walczących o godność i prawa człowieka w Brazylii i innych krajach.