Wcześniej, w 1869 roku zawiązał się komitet, który miał na celu odsłonięcia innego pomnika mistrza w Santa Croce we Florencji.

Późniejszy dyrektor muzeum, Roberto Martelli, borykał się z wieloma trudnościami na poziomie lokalnej społeczności i władz, lecz cieszył się poparciem i przyjaźnią Giovanni Nencini oraz Gustavo Uzielli, wiodącego uczonego i badacza Leonarda da Vinci|data=2024-11. Ten ostatni faktycznie wypromował powstanie Biblioteki w Vinci.

W 1894 roku kilku uczonym Vincian zostały przyznane honorowe obywatelstwa Vinci: Carlo Ravaisson – Mollien, Teodoro Sabachnikoff, Giovanni Piumati, jak również sam Uzielli. Zbiór Vincian stawał się stopniowo coraz okazalszy, co rusz wzbogacany autorskimi opracowaniami nadchodzącymi z różnych stron. Wśród nich były przekopiowane Kodeksy z Instytutu Francji autorstwa Ravaisson-Mollien, Kodeks O locie ptaków, anatomiczne szkice ze zbiorów Windsor (Windsor Collections) opublikowane przez Piumati i Sabachnikoff, pierwsze prace Volynskiego, Padellettiego, Calvi (wydawcy Kodeksu Leicester, Baratta, Beltrami, De Toni i wielu innych włącznie z edycjami Kodeksu Atlantyckiego publikowanymi przez Hoepli w ośmiu tomach pomiędzy rokiem 1894 a 1904.