Dla uproszczenia w nazwie „pozycja czysto odniesieniowa” można opuszczać przysłówek i mówić „pozycja odniesieniowa”, o ile tylko nie prowadzi to do nieporozumień, o czym poniżej. Ponadto warto dodać, że zarówno pojęcie, jak i kryterium, zostały wprowadzone przez Gottloba Fregego w rozprawie Sens i nominat (Über Sinn und Bedeutung, 1892).
Intuicja stojąca za pojęciem pozycji czysto odniesieniowej jest elementarna: termin stoi w pozycji odniesieniowej wówczas, gdy dla wartości logicznej zdania istotne jest tylko odniesienie przedmiotowe (znaczenie, denotacja), a nie określenie tego odniesienia (sens, konotacja). Quine wyjaśnia to na przykładzie nazwy jednostkowej “Tuliusz”, która jest przydomkiem Cycerona. Nazwa “Tuliusz” występuje w pozycji czysto odniesieniowej w zdaniu:
(1) Tuliusz był Rzymianinem.
Zdanie to nie przestanie być prawdziwe, jeśli zamiast nazwy „Tuliusz” wstawimy dowolną inną nazwę, której odniesieniem będzie Cyceron.