оже еси мирен (с ханом), иди со мною» – Idę na Litwę, jeżeli jesteś przyjacielem (chana), to idź ze mną. Daniel wysłał swojego brata Wasylka Romanowicza. Wasylko po zwycięstwie nad Litwinami wrócił do Burundaja z sajgatem (łupami wojennymi), co zapewniło mu powrót do Włodzimierza Wołyńskiego.
W latach kolejnych Daniel pozorując przyjaźń z Chanem wciąż jeszcze umacniał grody. W roku 1261 podczas ślubu córki Daniłka – Olgi pojawił się poseł od Burundaja z propozycją «Оже есте мои мирници, стретит мя; а кто не сретит мене, тый ратный мне». Daniel wysłał do baskaka brata Wasylkę, starszego syna Lwa, oraz biskupa chełmskiego Jana z darami. Burundaj zażądał zniesienia umocnień grodów i zrównania z ziemią okopów. Wasylko oraz Lew spełnili to żądanie, przez co Daniłów, Stożek Wołyński (5 km na zachód od Antonowiec w powiecie krzemienieckim), Krzemieniec, Łuck i Lwów pozbawione zostały fortyfikacji. Później, razem z Wasylką, Burundaj udał się w stronę Włodzimierza i znad rzeki Żytań wydał rozkaz zniesienia grodu.
Zadowolony z wypełnienia swoich rozkazów Burundaj pochwalił Wasylkę i po kilkudniowej uczcie ruszył w stronę Chełma, z którego Daniel wyjechał na Węgry. Zgodnie z rozkazem Burundaja Wasylko namawiał chełmian do poddania się, jednak dawał do zrozumienia odwrotnie.