Miała natomiast wsparcie w wojskach Ententy, które w marcu 1918 (po zawarciu przez bolszewików separatystycznego traktatu pokojowego z Niemcami i Austro-Węgrami i wycofaniu w ten sposób Rosji z wojny) zajęły porty w Murmańsku i Archangielsku, by chronić bardzo duże zapasy uzbrojenia, amunicji i sprzętu wojskowego przekazane do końca 1917 Rosji przed możliwym przekazaniem ich z kolei przez bolszewików Niemcom (zgodnie z postanowieniami brzeskiego traktatu pokojowego). Przez Murmańsk i Archangielsk przez cały 1918 rok przedostawali się do Francji żołnierze polscy, którzy następnie tworzyli tzw. Armię Hallera, w tym generał Józef Haller.
W październiku 1919 alianci wycofali swoje wojska z północnej Rosji, niszcząc (wysadzając i zatapiając) pozostały sprzęt wojskowy. Brytyjczycy żądali, aby razem z nimi wycofały się wojska „białych”. Gen. Miller i jego szef sztabu gen. M. F. Kwieciński oświadczyli, że będą bronić północnego Kraju „do ostatniej kropli krwi”. Miller w tym czasie zajmował stanowiska ministra obrony, ministra spraw zagranicznych i zastępcy premiera Rządu Tymczasowego Północnego Kraju. Armia Czerwona nie mogła wtedy podjąć ofensywy na froncie północnym, ponieważ w tym czasie walczyła z „białymi” armiami Denikina i Judenicza, atakującymi odpowiednio Moskwę i Piotrogród.