W latach 1898–1907 był rosyjskim attaché wojskowym m.in. w Hadze i Brukseli, później od 1901 roku w Rzymie. Od grudnia 1907 roku dowódca 7 Białoruskiego Pułku Huzarów, od sierpnia 1909 roku starszy kwatermistrz Zarządu Głównego Sztabu Generalnego. W grudniu 1909 generał major. Od maja 1909 roku komendant Mikołajewskiej Szkoły Oficerskiej Kawalerii. Od 6 października 1912 był szefem sztabu Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. Od 19 lipca 1914 roku (początku mobilizacji przed I wojną światową) szef sztabu mobilizowanej 5 Armii. 31 grudnia 1914 mianowany generałem porucznikiem. Od początku stycznia 1915 roku szef sztabu 12 Armii, a od 18 stycznia ponownie szef sztabu 5 Armii. Od września 1916 roku dowódca 26 korpusu Armijnego w składzie Armii Specjalnej.

Wojna domowa 7 kwietnia 1917 roku aresztowany przez własnych żołnierzy za wydanie rozkazu zakazującego noszenia przez oficerów czerwonych kokardek. Od 6 sierpnia 1917 w dyspozycji Sztabu Generalnego jako przedstawiciel Stawki przy Kwaterze Głównej Królestwa Włoch.