W 1952 odbył kursy trenerskie Polskiego Związku Narciarskiego, Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie oraz Polskiego Komitetu Olimpijskiego. W latach 1952–1954 i 1960–1962 pełnił funkcję trenera kadry narodowej narciarstwa alpejskiego. W 1954 rozpoczął pracę jako trener w WKS Legia Zakopane.
Debiutował w 1958 wierszami Homo sapiens i Wehikuł na łamach „Tygodnika Powszechnego” nr 27. Swoje wiersze publikował m.in. na łamach „Współczesności” (1961–1970), „Twórczości” (1963–1977), „Kulturze” (1964, 1970–1980), „Poezji” (1967–1973, 1980), „Literaturze” (1972–1981), „Nowym Wyrazie” (1973–1978), „Życiu Literackim” (1973–1979), „Tygodniku Powszechnym” (1973–1986) oraz w wydawanym poza cenzurą czasopiśmie „Bez dekretu” (1985, 1988). W wierszach zawierał refleksje nad miejscem człowieka we współczesnym odhumanizowanym świecie, m.in. Wątek, Wokaliza (oba 1968), Motowidło (1969), Przebieg wydarzeń (1977), W żarnach świata (1986). Wybór wierszy Wielkie pastwisko.
Należał do miejskiego komitetu Frontu Jedności Narodu w Zakopanem.