Po unii między Hanowerem a Wielką Brytanią, Jerzy I zabrał go do Londynu. Brytyjczycy specjalnie uchwalili ze strachu przed jego wpływami ustawę Enlistment in Foreign Service Act (1713) zwaną w skrócie Foreign Act, która stwierdzała, że ministrem w Wielkiej Brytanii może być tylko Brytyjczyk. Król jednak najchętniej radził się (nie tylko w sprawach hanowerskich, co byłoby normalne, lecz również brytyjskich) właśnie Bernstorffa i innego hanowerskiego ministra Robethona.
W latach 1717–1721 Robert Walpole stoczył z nim prawdziwą zimną wojnę o wpływy.
Potomstwo Żoną Bernstorffa została Lucia Johanetta von Schütz, której bratem był Ludwig Just Sinold von Schütz (zm. 1710), hanowerski dyplomata. Miał z nią pięcioro dzieci, w tym cztery córki:
1. Eleonore von Bernstorff, jej mężem został Georg Ernst von Werpup.
2. Sophie Charlotte von Bernstorff, jej mężem został Joachim Engelke, baron von Bernstorff. Ślub odbył się w Wedendorf. Ich synem był zdolny duński minister Johann Hartwig Ernst von Bernstorff. Andreas Gottlieb Bernstorf zadbał bardzo starannie o jego edukację. Nauczył go wielu języków obcych i tajników dyplomacji europejskiej.
3. Louise von Bernstorff, jej mężem został Werner von Lenthe, radca sądu apelacyjnego.