W 1993 uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznych.

W 1994 został rzeszowskim koordynatorem – obok Erharda Cziomera z Uniwersytetu Jagiellońskiego, we współpracy z w Kolonii i Uniwersytetem Lwowskim – szeregu konferencji naukowych z lat 1995–2008 poświęconych współpracy Niemiec, Polski i Ukrainy, których celem było projektowanie polskiej i ukraińskiej integracji z Unią Europejską i NATO.

Od 1996 do 2001 był rektorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej. Był jednym z inicjatorów przekształcenia WSP w Uniwersytet Rzeszowski w 2001, a także drugim jego rektorem, od 2002 do 2008. W latach 2008–2012 piastował ponownie urząd dyrektora Instytutu Historii.

Po przejściu na emeryturę pracował na Uniwersytecie Rzeszowskim (2013–2014), w Wyższej Szkole Handlowej im. Bolesława Markowskiego w Kielcach (2014–2016) i w Społecznej Akademii Nauk w Łodzi (2016–2018).