nie można wykluczyć, że są to kości różnych osobników, być może nawet należących do różnych taksonów. Rose (2007) i D'Emic (2013) za serię oryginalną P. nanus uznają jedynie trzony czterech kręgów z formacji Arundel: trzon kręgu szyjnego oznaczony USNM 5678, grzbietowego USNM 4968, krzyżowego USNM 4969 i ogonowego USNM 4970. Budowa zachowanych kości – ich niewielkie rozmiary, prawdopodobne niezasklepienie się szwów neurocentralnych (łączących trzon kręgu z łukiem kręgu) – wskazuje, że kości przypisywane P. nanus należą do młodych osobników. Drugi gatunek, P. altus został opisany na podstawie kości kończyn (lewych kości: piszczelowej i strzałkowej) oznaczonych USNM 4971, należących do osobnika większego od tego lub tych, na podstawie czyich kości opisany został P. nanus.
Skamieniałości, które część autorów przypisywała przedstawicielom rodzaju Pleurocoelus odkryto też w zachodniej części Stanów Zjednoczonych oraz w Europie i Afryce; nowsze badania wskazują jednak, że nie ma podstaw do uznania tych kości za należące do bliskich krewnych zauropodów z formacji Arundel.