do Petersburga.
To książę Henryk w największej mierze przyczynił się do zrealizowania idei rozbioru Polski. Niektórzy historiografowie poprzednich epok przypisywali mu wręcz autorstwo tego planu, jednak obecnie, przy większej znajomości struktur i mechanizmów rządzenia fryderycjańskich Prus oraz samej osobowości Fryderyka II, odchodzi się od tej opinii, uznając, że książę Henryk mógł być co najwyżej „jedynie inteligentnym wykonawcą ogólnych założeń polityki pruskiej, ustalonych wyłącznie przez Fryderyka II”S.Salmonowicz, Prusy, dzieje państwa i społeczeństwa, Warszawa 1998.. Jego elokwencja i inteligencja pozwoliły na sondowanie postawy Katarzyny II wobec jego protektora, a umiejętnie wykorzystane aluzje, sugestie, własne słowa imperatorowej i zmieniające się sytuacje polityczne w Europie pozwoliły na rzecz niemal niemożliwą jeszcze w 1770 r. (zobacz też: podział Rzeczypospolitej).
On również prowadził rozmowy w związku z sukcesją w Bawarii po Maksymilianie III Józefie. W ich trakcie brano pod uwagę jego kandydaturę na przejęcie księstw Ansbach i Bayreuth i założenia tam nowej gałęzi rodu Hohenzollernów, jednak on sam nie był tym zainteresowany. Można przypuszczać, że kierował się tutaj, podobnie jak jego brat, interesem Prus jako państwa, a nie jako zwykłej domeny Hohenzollernów.