W twórczości Humianiuka można znaleźć wiersze o charakterze homoerotycznym, np. Rużawoki drakon () opublikowany w zbiorze Koła wydanym w Grodnie w 1993 roku.
Poglądy Juryj Humianiuk bardzo negatywnie oceniał sytuację w dziedzinie kultury na Białorusi pod rządami Alaksandra Łukaszenki. Jego zdaniem kultura niezależna i nieposłuszna władzy poddawana jest inwigilacji, a twórcy krytykujący głowę państwa są prześladowani. Teatr białoruski znajduje się w ideowym kryzysie, reżyserzy teatralni są ograniczani przez cenzurę, a każda próba niezależności i indywidualizmu podlega represjom ze strony władz. Inwigilacji podlega także Białoruski Związek Pisarzy, w którym pozostali wyłącznie literaci lojalni wobec władzy. Zdaniem Juryja Humianiuka wszystkie państwowe wydawnictwa i czasopisma poddawane są cenzurze, a poezja ma szansę na niezależność wyłącznie w nurcie podziemnym. Aleś Arkusz opisując Juryja Humianiuka stwierdził, że był on zaciętym antykomunistą i nie znosił komunistycznego, więziennego stylu życia, przede wszystkim twórczego.
Ihar Humianiuk uważał, że poezja nie powinna być tworzona w wyniku chwilowego zapotrzebowania, a wyłącznie pod wpływem natchnienia, do czego sam się stosował.