W roku 1773 zyskał posadę na uniwersytecie w Bützow (Meklemburgia). W roku 1774 został Doctor Juris. Od roku 1777 był sekretarzem pruskiego ministra kultury, którym wtedy był reformatorski Karl von Zedlitz. Od 1784 Biester pracował jako bibliotekarz Königliche Bibliothek w Berlinie. Fryderyk Wielki osobiście, życzył sobie powierzyć mu to stanowisko. Do śmierci był członkiem Große Landesloge von Deutschland''' w Berlinie.

Artykuł Kanta: Was ist Aufklärung z 1784 roku zamieszczony w Berlinische Monatsschrift wywołał głośną debatę. Biester bronił Kanta w swym: Vorschlag, die Geistlichen nicht mehr bei Vollziehung der Ehen zu bemühen. Biseter i jego przyjaciel Gedicke byli nazywani „Apostołami Niewiary” (Apostel des Unglaubens). Wpływowy na dworze pietysta Johann Christoph von Wöllner (1732-1800) spowodował ich przejściowe uwięzienie w twierdzy w Spandau.

Przyjaciółmi Biestera byli bracia Wilhelm i Alexander von Humboldt. Z drugim z nich pracował potem w Akademii Nauk.

W dyspucie, jaką prowadzili z sobą dwaj brytyjscy myśliciele;