Historia Budowa lotniska w Harewood (obecnie przedmieście Christchurch) rozpoczął się w 1936 roku. W 1946 roku obszar terminalu obejmował hangary, mały budynek terminala, wieżę ciśnień i baraki. Prostopadłe ułożenie dwóch pasów startowych i równoległych do nich dróg kołowania pojawiło się na początku lat 50. XX wieku, a w 1960 r. oddano do użytku nowy budynek terminalu, który zaprojektował Paul Pascoe. Od tego czasu rozbudowywano pasy startowe, drogi kołowania, płyty postojowe samolotów, budynki terminala, parkingi.
1935 – Rada miasta Christchurch postanowiła wybudować lotnisko w Harewood i wybrała jego obecną lokalizację. Rok później zakupiła w tym celu 227 ha ziemi. 1937 – Zbudowano 915 metrowy pas startowy i terminal o powierzchni 60 m². 1940 – W dniu 18 maja zostało otwarte „Harewood Airport”. W latach 1940–1945 lotnisko było wykorzystywane jako baza treningowa przez Królewskie Nowozelandzkie Siły Powietrzne (RNZAF). 1948 – Obszar lotniska powiększył się o kolejne 260 ha. 1950 – Port lotniczy Christchurch staje się pierwszym lotniskiem międzynarodwym w Nowej Zelandii. 1955 – Lotnisko staje się bazą dla działania Stanów Zjednoczonych na Antarktydzie. 1960 – Oddano do użytku nowy budynek terminala o powierzchni 6000 m², zaprojektowany przez nowozelandzkiego architekta Paula Poscoe. 1962 – Główny pas startowy