Pupien, (ur. ok. 164, zm. 238) – cesarz rzymski w roku 238, wcześniej senator i konsul, być może dwukrotnie. Panował przez 99 dni.

Wczesne życie Według Historii Augusta był synem kowala i Klodii Pulchry, sierotą, wychowanym, przez przybraną matkę. Zaczynał swoją karierę od czynnej służby w legionie. Inne źródła twierdzą, że wywodził się z etruskiej arystokracji, lub też że był dalekim krewnym Klodiusza Pulchra.

Objęcie władzy Pupien został obwołany cesarzem (razem z Balbinem) przez senat podczas buntu przeciwko władzy cesarza Maksymina Traka. W latach 235–238 Maksymin prowadził liczne kampanie przeciwko barbarzyńcom nad Renem i Dunajem, co wymagało zwiększenia nakładów finansowych na armię. Podniesienie podatków i nabór rekruta nie przyniosło wywodzącemu się spoza elity cesarzowi popularności, zwłaszcza wśród bogatej arystokracji (w tym senatorów). Dodatkowo od początku swego panowania nie pojawił się w Rzymie, co osłabiało jego pozycję polityczną.