Dodatkowym warunkiem jest ochłodzenie płyt do temperatury bliskiej zera absolutnego.
Efekt Casimira jest obserwowalny dopiero wtedy, kiedy odległość między płytami jest mniejsza od milionowej części metra (1 μm). Nawet w takiej sytuacji siła pomiędzy płytami o powierzchni metra kwadratowego jest rzędu tysięcznej części niutona (10−3 N) – jest on wyraźnie obserwowalny w mikroskali.
Historia Pierwsze próby pomiaru siły przyciągania wywołanej efektem Casimira wykonał w roku 1958 Marcus Spaarnay w Laboratorium Philipsa w Eindhoven. Ówczesna technika nie była w stanie potwierdzić istnienia tak nikłego oddziaływania i dopiero w roku 1997 Steve Lamoreaux pracujący na Uniwersytecie Waszyngtońskim w Seattle zdołał dokonać pomiarów potwierdzających teorię z niepewnością pomiarową rzędu 5%.
Rozwój technologii mikroukładów elektromechanicznych spowodował wkroczenie stosowanej techniki w obszar działania efektu Casimira. Siły pojawiające się na skutek oddziaływania próżni stają się wyraźne dla obiektów mających rozmiary rzędu mikrometrów. Pracujący na Uniwersytecie Kalifornijskim (w Riverside) Umar Mohideen wraz z zespołem naukowców w roku 2002 wykonał kolejne doświadczenie potwierdzające efekt Casimira z niepewnością 1%.
Bibliografia
Kategoria:Kwantowa teoria pola Kategoria:Zjawiska kwantowe