W 1109 r. Świętopełk został zamordowany. Otto chciał objąć po nim władzę w Pradze, ale tron zdobył Władysław I. Otto zbliżył się z nowym władcą, ale już w 1110 r. został uwięziony i stracił dzielnicę. Został uwolniony w 1113 r., odzyskał dzielnicę i zaprzyjaźnił się z Władysławem I. W 1114 r. poślubił jego szwagierkę Zofię z Bergu. Sojusz się zacieśnił. Otto wziął udział w kilku wyprawach wojennych. W 1123 r. otrzymał dzielnicę brneńską i Władysław I uznał go za swojego następcę.

W 1125 r. Władysław I ciężko zachorował i chciał oficjalnie ogłosić Ottona swoim następcą. Jednak pod wpływem matki Świętosławy wyznaczył na następcę brata Sobiesława I. W tej sytuacji Otto II Czarny zbiegł do Niemiec i zwrócił się o pomoc do cesarza Lotara III. Na mocy prawa senioratu tron czeski należał się Ottonowi. Wojska niemieckie wkroczyły do Czech. Doszło do bitwy pod Chlumcem, w której zwyciężył Sobiesław I, a Otto II Czarny poległ.

Rodzina Otto II Czarny ożenił się z Zofią z Bergu (zm. 31 maja ok. 1126 r.), córką Henryka z Bergu. Miał córkę Eufemię (ur. 1115 r., data śmierci nieznana) i syna Otto III Detleba.

Bibliografia Velké dějiny zemí koruny české, sv. 1, Praha-Litomyšl 1999.

Kategoria:Przemyślidzi Kategoria:Zmarli w 1126