Była również protektorką Jana Husa i była słuchaczką jego kazań.
Jej mąż zmarł w 1419 r., niedługo po I defenestracji praskiej, która oznaczała początek wojen husyckich. Wacław nie pozostawił po sobie potomstwa. Zofia popierała sukcesję swojego szwagra, króla Węgier Zygmunta. Ta kandydatura nie cieszyła się jednak poparciem Czechów. Niedługo po śmierci męża Zofia opuściła Pragę i schroniła się na dworze Zygmunta. Szwagier próbował ją jeszcze wydać za mąż, a jednym z kandydatów był Władysław II Jagiełło. Posagiem Zofii miał być Śląsk. W planach Zygmunta to małżeństwo miało odwieść Jagiełłę od planów uzyskania korony czeskiej. Na małżeństwo to wyraziły zgodę stany Korony, ale ostatecznie wielki książę Witold przekonał Władysława, aby nie żenił się z Zofią.
W 1422 r. Zofia przeniosła się do Preszburga (dziś Bratysława), gdzie zmarła w 1425 r. Została pochowana w kościele św. Marcina.
thumb|left|180px|Wrocław, Ostrów Tumski, pomnik św. Jana Nepomucena, relief na cokole pomnika, spowiedź królowej Zofii