W latach 70. siatka połączeń rozrosła się o kurs na Hongkong. Ze względu na stale rosnące koszty i przerost zatrudniania przełom lat 70. i 80. były dla linii lotniczej stratne finansowo. Zredukowano liczbę personelu do 11 000 pracowników, a także sprzedano część Boeingów 737. Do dostępnych połączeń otworzono kurs na Komory i zmniejszono liczbę lotów na terytorium Afryki. Przez naciski państw z powodu podziału rasowego wewnątrz RPA wstrzymano loty do USA, Australii i Brazylii. Doszło również 28 listopada 1978 do największej katastrofy lotniczej w historii kraju, gdzie podczas przelotu z Tajwanu do Johannesburga nad Oceanem Indyjskim spadł samolot 747-244B „Helderberg”. Z powodu malejącej siatki połączeń pod wynajmowano samoloty wraz z załogami innym operatorom. Sytuacja finansowa linii opóźniła odbiór Airbusów A320, które planowo miały być dostarczone w 1988. W 1994 doszło do przeobrażeń w kraju i pierwszych wolnych wyborów. Wraz z nimi stopniowo sankcje nałożone przez państwa przestawały obowiązywać. Pozwoliło to wznowić loty do USA, a po zakupie Boeingów 747-444 ponownie uzyskano zgodę na przeloty nad centralną Afryką. Skróciło to nie tylko czas podróży, jak i koszty paliwowe. W 1991 zainwestowano w nowe samoloty za łączną kwotę 870 mld dolarówMichał Petrykowski, Paweł Bondaryk, „Flying Springbok” – 80 lat South African Airways, „Lotnictwo”, nr 8 (2014), s. 38, ISSN 1732-5323..