Historia Girsu zamieszkane było już prawdopodobnie w okresie Ubajd (V tys. p.n.e.), większy napływ mieszkańców nastąpił jednak dopiero w okresie starosumeryjskim (2900–2350 p.n.e.). W III tys. p.n.e. było sprzymierzone z dwoma sąsiednimi miastami: Siraran i Lagasz. W okresie starosumeryjskim pełniło najprawdopodobniej funkcję ośrodka politycznego i było stolicą Lagasz w pierwszym okresie etapu ED III (ok. 2600–2300/2250 p.n.e.). Po przeniesieniu stolicy do Lagasz, zachowało rolę centrum religijnego; znajdowały się tu świątynie Ningirsu i bogini Bau.
Patronem miasta był bóg wojny i polowań Ningirsu, którego świątynię odnowił Gudea. Według opisu Gudei, świątynia została ozdobiona drewnem cedrowym, złotem i cennymi kamieniami.
Straciło swoje znaczenie po upadku III dynastii z Ur.
Prace archeologiczne Girsu było pierwszym sumeryjskim miastem, które doczekało się obszernych wykopalisk archeologicznych. Pierwszym badaczem tych ziem był Ernest Choquin de Sarzec (1837–1901), francuski konsul w Basrze, który prowadził wykopaliska w latach 1877–1900 podczas jedenastu ekspedycji, kolejne prace prowadzono w latach 1903–1909 – pod kierownictwem Gastona Crosa (1861–1915), w latach 1929–1931 przez Henriego de Genouillaca (1881–1940) i w 1931–1933 przez André Parrota (1901–1980).