Podlegał intensywnej erozji, wskutek czego zachowały się głównie strome, silnie zerodowane ściany skalne, zbudowane z odpornych skał wulkanicznych. (5895 m n.p.m.) centralnie położony wierzchołek ze szczytem Uhuru, będący jednocześnie najwyższym punktem Afryki. Jest najlepiej zachowanym pod względem morfologicznym wierzchołkiem. Składa się z trzech koncentrycznie położonych kraterów. Zewnętrzny krater, o średnicy około 3 km, wznosi się najwyżej; jego krawędź w południowej części, w punkcie Uhuru (co w języku suahili oznacza „wolność”), osiąga wysokość 5895 m n.p.m. Krater środkowy jest mniejszy i charakteryzuje się występowaniem fumaroli, natomiast w jego wnętrzu znajduje się stożek popiołowy o średnicy około 400 m i głębokości 130 m. Zewnętrzne zbocza Kibo, zbudowane z naprzemiennych pokryw lawowych i osadów piroklastycznych, są silnie rozcięte przez erozję, tworząc głębokie doliny typu barranco. Na stokach całego masywu występują liczne tzw. kratery pasożytnicze, częściowo przekształcone przez procesy denudacyjne i często porośnięte bujną roślinnością.