W 1913 roku powrócił do 19 pułku piechoty OK we Lwowie.
W czasie I wojny światowej dowodził kompanią, następnie batalionem. Pod koniec 1914 odniósł rany ręki pod Miżyńcem. Od września 1915 ponownie był na froncie. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1915 roku. Jego oddziałem macierzystym był nadal 19 pułk piechoty OK, przemianowany następnie na 19 pułk strzelców. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917 roku. Pod koniec wojny dowodził pułkiem.
Z dniem 1 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika i przydzielony do komendy 8 pułku piechoty w Krakowie (późniejszego 13 pułku piechoty). Od 25 stycznia 1919 był dowódcą 1 pułku Strzelców Podhalańskich, który w organizacji Wojska Polskiego występował jako 19 pułk piechoty. 4 kwietnia 1919 roku został mianowany dowódcą tego pułku przez Naczelnego Wodza. W 1920 na jego czele wziął udział w ofensywie kijowskiej. 7 maja wkroczył do Kijowa, a następnie bronił jego przedmieść pod Roszówką i Browarami. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w piechocie, „w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej”. 9 czerwca wycofał się z Kijowa i wraz z pułkiem przebijał się przez linie okrążenia wojsk bolszewickich.