Była to muzyka europejska sprowadzona przez kolonizatorów, grana i słuchana wśród wyższych warstw społecznych – święte, religijne rytmy (orishas) oraz muzyka niewolników, później ulicy i plebsu – grana na bębnach rozrywkowa rumba. Efektem tego był niespotykany wcześniej twór – kubańska muzyka son. Na początku XX wieku ogromny wpływ na nią wywarł amerykański jazz. Grupy muzyczne zaczęły się powiększać o nowe instrumenty (przede wszystkim w sekcji dętej). Zaczęto kłaść bardzo duży nacisk na improwizacje poszczególnych muzyków. Ostatecznie muzyka i grupy salsowe ukształtowały się w latach 70. XX wieku. W tamtym czasie powstało najwięcej salsowych utworów.
Podkreślenia wymaga fakt, że salsa po otwarciu się na świat przeszła kolejną ewolucję. Na Kubie powstała timba (tzw. hyper salsa) charakteryzująca się zapętlonymi, skomplikowanymi aranżacjami instrumentów dętych i perkusyjnych. W USA powstało wesołe boogaloo z tekstami w języku angielskim oraz poddające się jazzowym wpływom nowojorskie, instrumentalne mambo, z małą ilością wokalu.