thumb|250px|right|Zakrzywienie czasoprzestrzeni wywołane masą Ziemi
Teoria względności (Alberta Einsteina) – nazwa dwóch klasycznych teorii fizycznych: Szczególna teoria względności (STW) – teoria czasoprzestrzeni i ruchu, odnosząca się głównie do inercjalnych układów odniesienia, opublikowana w 1905 roku. Ogólna teoria względności (OTW) – teoria grawitacji, która rozszerza prawo powszechnego ciążenia. Uwzględnia ona efekty STW takie jak istnienie prędkości nieprzekraczalnej. Jednocześnie opiera się na zasadzie równoważności i uogólnieniu zasady względności znanej z STW. OTW została sformułowana 10 lat po STW, w 1915 roku.
Geneza Przesłanką dla wprowadzenia teorii względności była potrzeba usunięcia niezgodności między zasadą względności Galileusza a prawami elektrodynamiki. Pod koniec XIX wieku zauważono, że elektrodynamika łamie zasadę względności. Według panujących wówczas poglądów, każda fala, w tym i światło, porusza się w jakimś ośrodku. Względem tego ośrodka fala ma określoną prędkość, a dla obserwatorów w układach poruszających się jej prędkość jest inna. Tymczasem z praw elektrodynamiki wynika, że światło jest falą, której prędkość była zawsze taka sama, niezależnie od prędkości obserwatora. Nie powiodły się próby podważenia elektrodynamiki ani jej dostosowanie do zasady względności.