Wtedy to położono kamień węgielny pod budowę przyszłej fabryki KdF-Wagen (Kraft durch Freude-Wagen), a Adolf Hitler ochrzcił pojazd tytułem: „niemiecki samochód ludowy”. mały|lewo|Autostadt mały|Szklana Manufaktura w Dreźnie mały|lewo|Linia montażowa fabryki w Wolfsburgu mały|Volkswagen Typ 1 (Garbus) mały|Volkswagen Typ 2 T1 (Transporter T1) mały|Volkswagen Karmann Ghia TC mały|Volkswagen Golf I mały|Volkswagen Passat B5 Oficjalna produkcja KdF-Wagena (późniejszego Volkswagena) w wersji cywilnej („garbusa”) rozpoczęła się 11 lipca 1941 roku i zakończyła 7 sierpnia 1944 roku. Zakłady wykorzystywały robotników przymusowych i więźniów obozów, w tym . Łącznie w różnych wersjach nadwoziowych (kabriolet, sedan i kabrio-limuzyna) zakłady KdF-Wagen Stadt wyprodukowały 630 sztuk. Pozostałe odmiany KdF-Wagena (Schwimmwagen typ 166 – amfibia, Kübelwagen 82 – łazik terenowy, oraz wojskowy „garbus” typ 92, 82E i w wersji z napędem 4x4 jako typ 87) były przeznaczone dla armii niemieckiej. Ale cywilne KdF-Wageny z lat 1941–1944 po II wojnie światowej uznano za prototypy, pomimo że niczym nie różniły się od pierwszych powojennych Volkswagenów „garbusów” produkowanych do 1949 roku. Powojenna produkcja ruszyła we wrześniu 1945 roku na potrzeby armii brytyjskiej, choć pierwotnie fabrykę w pobliżu Fallersleben przeznaczono do likwidacji.