W wyborach w 1976 nie uzyskał mandatu deputowanego. W 1977 został mianowany w skład Senatu. Po kolejnych wyborach w 1980 zachował mandat senatora. W tym samym roku objął również stanowisko ministra budownictwa. W wyborach w 1983, 1989 oraz w 1993 uzyskał mandat deputowanego do Izby Reprezentantów. W 1984 został mianowany przewodniczącym JLP i kilkakrotnie pełnił obowiązki szefa rządu w czasie nieobecności Edwarda Seaga.
Po porażce wyborczej JLP w 1989, objął funkcję ministra finansów w gabinecie cieni. Niezadowolony z polityki partii, w 1995 opuścił szeregi Jamajskiej Partii Pracy i założył własne ugrupowanie Narodowy Ruch Demokratyczny (National Democratic Movement). W wyborach w 1997 oraz w 2002 partia ta nie zdobyła żadnego mandatu.
Po wyborach w 2002, Golding powrócił do Jamajskiej Partii Pracy. W tym samym roku został mianowany do Senatu. W lutym 2005 zastąpił na stanowisku przewodniczącego JLP Edwarda Seaga, objął również funkcję ministra spraw zagranicznych i ministra handlu w gabinecie cieni. W kwietniu 2005 objął mandat deputowanego po Edwardzie Seaga, zostając liderem opozycji w parlamencie.