30 sierpnia tego roku ustanowił wraz z kolegami rekord świata w sztafecie 4 × 800 metrów wynikiem 7:03,89 (byli to Peter Elliott, Garry Cook i Steve Cram). W 1983 poprawił halowe rekordy świata na 800 m i na 1000 m, lecz potem zmagał się z chorobami (z toksoplazmozą).
Na igrzyskach olimpijskich w 1984 w Los Angeles Coe ponownie zwyciężył w biegu na 1500 metrów i był drugi w biegu na 800 metrów (za Brazylijczykiem Joaquimem Cruzem). Zdobył złoty medal na 800 metrów na mistrzostwach Europy w 1986 w Stuttgarcie, a na 1500 metrów był drugi (za Cramem). Awansował do finału biegu na 800 metrów na igrzyskach Wspólnoty Narodów w 1986 w Edynburgu, lecz w niem nie wystąpił. Nie znalazł się w reprezentacji na igrzyska olimpijskie w 1988. Zakończył karierę biegacza w 1990, po zajęciu 6. miejsca w biegu na 800 metrów na igrzyskach Wspólnoty Narodów w Auckland.
Działalność po zakończeniu uprawiania sportu W latach 1992–1996 zasiadał w Izbie Gmin z ramienia Partii Konserwatywnej. Otrzymał Order Imperium Brytyjskiego w 1982, a od 2006 jest rycerzem komandorem tego orderu. Od 2000 jest baronem Coe.
W roku 2005 Coe został przewodniczącym komitetu organizacyjnego XXX Letnich Igrzysk Olimpijskich w Londynie.
W 2012 został członkiem IAAF Hall of Fame.