Metoda potasowo-argonowa (K-Ar) – izotopowa metoda datowania stosowana w geochronologii i archeologii. Opiera się na pomiarze ilości argonu (Ar) – produktu rozpadu radioaktywnego izotopu potasu (K). Potas jest powszechnym pierwiastkiem występującym w wielu materiałach, takich jak miki, minerały ilaste, materiały piroklastyczne i ewaporaty. W tych materiałach produkt rozpadu 40Ar jest w stanie uciec z ciekłej (stopionej) skały, kumuluje się, gdy skała zestali się. Na ilość argonu w próbce może wpłynąć jego dyfuzja z powietrza lub do powietrza, co może zmniejszyć dokładność pomiaru.
Metoda ta jest również stosowana do datowania stanowisk wczesnych hominidów w Afryce, pochodzących sprzed blisko 5 milionów lat. W przypadku skał wulkanicznych można nią datować tylko te, których wiek przekracza 100 000 latW. Ashmore, R.J. Sharer, Odkrywanie przeszłości. Wprowadzenie do archeologii..., s. 191..
Podstawowe założenia metody Datowanie to, podobnie jak metoda radiowęglowa, opiera się na, tym że szybkość rozpadu promieniotwórczego a tym samym i akumulacja produktów rozpadu jest stała i niezależna od jakichkolwiek czynników fizycznych.