ludności okręgu; na ułamki tej liczby wynoszące powyżej 25 tys. przypadał jeden poseł. Zgłoszenie kandydatów wymagało co najmniej podpisanie przez 50 wyborców, zamieszkałych w okręgu wyborczym. W załączniku do Ordynacji określono okręgi wyborcze dla obszarów: Królestwa Polskiego i Okręgu Białostockiego (34 okręgi wyborcze, 241 mandatów); Śląska Cieszyńskiego (2 okręgi wyborcze, 11 mandatów); Galicji (10 okręgów wyborczych, 69 mandatów); Galicji wschodniej (13 okręgów wyborczych, 93 mandaty); Zaboru pruskiego (11 okręgów wyborczych, 112 mandatów)- obejmowały one również powiaty: Opole, Nysa, Gdańsk, Olsztyn, Bytom, Złotów, które nie znalazły się w granicach Polski.
thumb|250px|Mapa okręgów wyborczych do Sejmu Ustawodawczego w 1919 29 listopada 1918 opublikowano Dekret Tymczasowego Naczelnika Państwa o wyborach do Sejmu Ustawodawczego, zarządzający wybory powszechne na dzień 26 stycznia 1919 (Monitor Polski. Dziennik Urzędowy Nr 216 z 29 listopada 1918 r.). W Dekrecie nastąpiły korekty: w okręgach Królestwa Polskiego ogłoszono wybory dla 33 okręgów wyborczych.