Rodzeństwo króla opuściło w proteście dwór, stanowiąc odtąd opozycję wobec „bandy Reventlowów”, jak nazywano osoby z kręgu rodzinnego nowej królowej, które teraz zdobyły eksponowane pozycje na dworze i w administracji krajowej.
Małżeństwo króla wywołało w ówczesnej Danii wielki skandal, choć najpewniej obojgiem kierowało przemożne uczucie, bo dla Fryderyka Anna Zofia była tzw. miłością życia. Jednakże pod wpływem atmosfery od początku panującej wokół tego związku, królowa stała się neurasteniczką ze skłonnościami hipochondrycznymi. W późniejszych latach życia dręczył ją duchowy niepokój i depresja, prawdopodobnie wywołane przekonaniem o grzesznej naturze jej związku z królem za życia królowej Ludwiki.
Wygnanie Śmierć monarchy była wielkim ciosem dla Anny Zofii. Wprawdzie w testamencie król zabezpieczył jej przyszłość, zapisując jej wiele posiadłości i nadając tytuł księżny Szlezwiku, ale jego syn, Chrystian VI zdecydowany był zemścić się na macosze, której nienawidził równie mocno jak kochał matkę, upokorzoną za życia związkiem Anny Zofii z królem. Chrystian VI skonfiskował większość nadanych jej przez ojca posiadłości i wygnał ją z Kopenhagi, zakazując kiedykolwiek powrotu do stolicy.