Od września 1931 do marca 1934 pracował w wileńskiej poradni przeciwgruźliczej. W następnych latach pod kierunkiem prof. Kornela Michejdy uzyskał specjalizację z chirurgii, wraz z prawem samodzielnego prowadzenia oddziału chirurgicznego. Okres wojenny spędził w Wilnie. Od września 1939 roku przez kilka miesięcy był lekarzem szkolnym, następnie pracował w Szpitalu św. Józefa (1940), Szpitalu dla Jeńców Wojennych (1941–1942), Przychodni Chirurgicznej i II Poliklinice (1942–1944). Udzielał pomocy medycznej żołnierzom polskim, m.in. ze zgrupowania partyzanckiego Armii Krajowej „Szczerbiec”; w szeregach „Szczerbca” walczył syn lekarza Janusz (zginął w wieku 18 lat z rąk Niemców).
Na początku 1945 Piotrowski został wysiedlony z Wileńszczyzny i 20 stycznia tegoż roku przybył do Białegostoku. Podjął pracę w Szpitalu Kolejowym PKP, ale już po kilku tygodniach, na polecenie wojewody białostockiego Jerzego Sztachelskiego, znalazł się w grupie osób skierowanych do organizowania kolejowej służby zdrowia w Olsztynie i okolicach. Był wśród 40 kolejarzy-pionierów, którzy przybyli do Olsztyna 19 lutego 1945 i wywiesili polską flagę na budynku przy późniejszej ulicy Marii Zientary-Malewskiej.