Wytyczony kierunek przeważył również w późniejszym okresie, gdy na skutek prześladowań buddyzmu przez konfucjańskie władze, do szkoły chogye dołączyły również i inne ortodoksyjne, scholastyczne szkoły koreańskiego buddyzmu.
Reaktywacja tradycji imje W obliczu stopniowego podporządkowywania buddyzmu koreańskiego japońskiemu buddyzmowi, kulminacja czego nastąpiła ok. 1910 r., szereg mnichów, takich jak np. Han Yong'un (1879–1944), Pak Hanyŏng (1870–1948), O Sŏngwŏl, Chin Chinŭng, To Chinho zaczęło poważnie myśleć o ponownym ukształtowaniu tożsamości, historii i tradycji buddyjskiej. Nie mogli zaakceptować, że buddyzm koreański, który przecież w wielkim stopniu odziedziczył tradycję imje, czyli linjizong przeniesioną z Chin, będzie teraz przemieniony w tradycję sōtō. Chociaż koreańscy mnisi i japońscy misjonarze doszli już wcześniej do porozumienia, że medytacja jest nadrzędną praktyką nad wszelkimi innymi formami praktyki, to jednak było coś nowego w tym, iż mnisi ci, przedkładali tą specyficzną tradycję koreańskiego buddyzmu, ponad praktykami tradycji sōtōHwansoo Ilmee Kim: Empire of the Dharma, str. 261.