W większości państw ustalony jest okres, po którym osobę zaginioną można uznać za zmarłą. W wielu krajach systemu okres ten wynosi 7 lat, w Polsce – 10 lat, w Rosji – 5 lat.
Osoby zaginione bardzo rzadko odnajdują się już po uznaniu ich za zmarłych, niemniej takie sytuacje zdarzają się. Jeńcy wojenni, osoby z poważnymi zaburzeniami psychicznymi, czy osoby porwane bywały odnajdywane w wiele lat po ich zaginięciu. Osoby ukrywające się przed wymiarem sprawiedliwości mogą być nawet zainteresowane w „zaginięciu” i późniejszym uznaniu ich za zmarłych.
Uznanie za zmarłego w prawie polskim W prawie polskim normy prawa materialnego, dotyczące uznania na zmarłego, znajdują się w art. 29–32 kodeksu cywilnego, a także w art. XXVIII–XXXIV Przepisów wprowadzających kodeks cywilnyUstawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Przepisy wprowadzające kodeks cywilny (, z późn. zm.). Natomiast normy prawa formalnego ujęte są w art. 526–534 kodeksu postępowania cywilnego.
Przesłanki uznania za zmarłego Zaginięcie oznacza sytuację trwającą pewien czas, w której nie jest jasne, czy osoba zaginiona żyje, czy też zmarła. Nie jest możliwe stwierdzenie jej zgonu, ponieważ fakt śmierci jest wątpliwyZob. Maksymilian Pazdan, Komentarz do art.