Wielka Wojna W czasie I wojny światowej był członkiem Komitetu Książęco-Biskupiego w Krakowie, a od 1917 r. zasilił szeregi Wydziału Wykonawczego. Kucharski zajmował się koordynacją produkcji oraz dystrybucji odzieży. Za zaangażowanie został przez bp. Adama S. Sapiehę awansowany na zastępcę kierownika Wydziału Aprowizacji Polskiej Komisji Likwidacyjnej w Krakowie (4.11.1918 r.). Po przekształceniu w Komisję Rządzącą dla Galicji, Śląska Cieszyńskiego, Spiszą i Orawy przejął kierownictwo sprawami aprowizacji. Został także członkiem Rady Nadzorczej Ziemskiego Banku Kredytowego we Lwowie i Syndykatu Koszykarskiego SA w Krakowie. Wstąpił do Ligi Narodowej.
II Rzeczpospolita Po odzyskaniu niepodległości, w styczniu 1919 wstąpił do Związku Ludowo-Narodowego, zostając członkiem Komitetu Politycznego. W marcu 1919, na zaproszenie Romana Dmowskiego, udał się do Paryża na obrady konferencji pokojowej. Dzięki poręczeniu przywódcy endecji, został podsekretarzem stanu w Ministerstwie byłej Dzielnicy Pruskiej, kierowanego wówczas przez Władysława Seydę. Po jego rezygnacji, Kucharski został nowym ministrem w rządzie Leopolda Skulskiego, a w gabinecie Władysława Grabskiego pełnił obowiązki. Kolejno w został mianowany ministrem w rządzie Wincentego Witosa, lecz w wyniku sporów koalicyjnych, 23 sierpnia 1921 r.